anladığım yerde
durup kalıyorum
ama neden
yürür caddelerde yalnızlık
kol kanat gerip sokaklara
ve neden düşer ıssızlık
karanlıkla
şu çileli kasım ayında,
evlerin odalarına sızar.
ne öfke ne bir kahkaha
gezinmez etrafta
korkar.
ve dediğim gibi neden
anladığımda kayboluyor herşey.
tümcem koltuk altımda
bekliyorum hayat
o köhne bakımsız duraklarının birinde.
kremtluin
"anlam" olmasaydı
2 en zenginidir sayıların
düşerse gözünün yaşı
denize
sonra okyanuslara
dağılır oradan tüm kıtalara
ama yinede
tarih atlaslarına sığmaz
sığamaz hüznün
kuşlar göç eder
çocukların kalplerinden sana
ve dağılır usunda yetişkinlerin
bir tümce
kremtluin
şimdi dönecek kalbim
ormanların içinden sıyrılıp sana
hafif nemli
sana doğru yırtılıyor bak
içinden tren geçen şiirler
sök kalbini raylardan
hadi durma
daha göğe bakacağız 12 eylül'ü düşünüp
sonra 81'i düşüneceğiz
öyle ya ne az çocuk üredi 81'de
-ben bu bulutları hiç sevmedim hiç
koyun gibi hepsi aynı yöne ilerliyor
-hadi gidip köprüden aşağıya bakalım
kremtluin
anlaşılan,
çok yanlış anlaşılmış bir zamandan,
göç etmekte kuşlar güneye.
çok düzenli bir şekilde...
kremtluin
"tın" dedi. düştü,
yere,
bir kalem;
sağır, dilsiz.
farketmedi -duyar-
çekti elinden
kınsız kılıcı,
ölüm.
sere serpe bir sevgili,
elinde aşk defteri ile;
acemi bir ölü.
kremtluin
güneye
daha güneye
mesela parmaklarımla gösterebileceğimden
daha fazlası
bilmem anlatabildim mi?
kremtluin
tek maddelik bir toplantıdır bu!
getirin dökün tüm aşkları
sizle çok geniş zamanlı bir aşk yaşayacağız
kremtluin
beni bulduğun yere bırak
üşümüş kanatlarımla
çıplak.
kremtluin
beni tanımaya çalışsan
ömrün bitecek gibi
sinmiş
ben seni tanımaya çalışsam
evren cılız, sıska
yetersiz
kremtluin
bazı masallardan tren geçmez
ama bazı okulların önünde
nadiren raylar örülüdür
cumhuriyet çocuklarını
[ay'ırır]
güney'den kuzey'e
tren sesi; böler,
dersi dinlemez.
fizik; hukuk ile bölüşemez,
bir çocuğu.
kulak siren,
göz tren.
kremtluin
sanırım yalnızlık seni baltık denizi gezisinde yakaladı memelerinden haykıramıyorsun çaresizliğini gözlerin yaşarıyor ve balayındasın. kremtluin
toprağı yoluyor
elleri ile birileri
ama toprak öyle
bölünmez ki
sadece yolduğun yerler
kanar.
duygular kanar hain pusuya
ve yolar
sonra yolan eller kanar
engeller kanar
seyir kanar
ama bölünmez öyle
yolunarak toprak
kremtluin
1
sokakta dans eder
biri köpek diğeri ihtiyar balıkçı
birinin elinde şarap
diğerinin burnu çöpte
ikisi de birbirinden pejmürde
belli ki ikisini de aynı
kadın itti sokağa
2
her geçene sorarlar
biri kız biri erkek
sorarlar ceplerindeki parayı
var olmanın yoksulluğu ile
inan bilmezler ne zaman düştüler
annelerinin rahminden sokağa
3
ne kasabın kedisidir
ne de manavın
kibirlidir gelmez öyle kucağa filanda
karnı belki doyar
belki doymaz
ama umursamaz o munzurdur
bilir işini mübarek
mart kedisdir
soyunda var.
4
sokağa açılan en son kapıdır
üzerinden harpler geçmiştir
intiharlar ile beslenmiştir.
fırtınalı aşklarla durulmuştur
kaldırımları, yolları ile
beton ne varsa saklar içinde
bayat kalabalıklar doğurur kenti
sokağa açılan en son kapıdır
kent denen bellek
kremtluin
kışa dönerken mevsim
begonyalar pencerelerden
içeri kaçtılar
kremtluin
hayat;
kötü bir başlangıç
kirli bir armağan
çoğumuz için
ve bilmek kaybedeceğini
insana açılan en büyük yara
hayvanlığına dem
ölümü bilmek
beklemek
ya sen?
hergün o eşikte durursun selim abi
ve inceden bir tütün sararsın kağıda
dilin ile yalayarak
tek gözünü kısıp
bilemeyeceğim bir soru sorarsın haince
bulmuş gibi
yeni doğan günde
ben ararım
sen bulmuşcasına otururken o eşikte
ararım eve dönmenin yolunu
kremtluin
tanrısını bulmuş çocuklar
yapışıp gittiler
şeyhlerinin entaresine
çölde kaybolur gibi gözden
kremtluin
"leke var" dedi
siyah beyaz bir fotoğrafı süzerek
bilirmiş bir ses ile
hangimizde yok ki?
istersen aç göğsünü
bak o çukura
kremtluin
gitmek kadarım
gitmek kaderim
ellerin ile tutamazsın
rüzgarı
elleme
bırak essin
essin
alsın götürsün
seni beni
deli rüzgar
gittiği yöne.
kremtluin
ben bugün bir bilet baktım
kentimden kendime
şehirlerden insanlardan ayrılıp
yüreğime doğru gömülen bir yolculuk
ben bugün bir bilet baktım kendime
volkan dağlarından yalnızlık dağlarına
uzun sessiz bir yürüyüş
ne arabaların gittiği o tek düze çizgili yollar
ne bir tren yolu tüm demirleri ile yüreğime kıvrılan
sadece boş bir toprak yol
sessizliğime giden
ben bir bilet baktım bugün kendime
bütün aşklarımdan çocukluğuma
uzun bir kır koşusu gibi
ben bir bilet baktım kendime
ama bir bilet kesemediler
kremtluin
duvarlar yalın
duvarlar az
duvarlar sökük
duvarlar çaresiz
kremtluin
beş güvendiğimden üçü çuvallıyormuş evlat
uçurtmanın ipi koptu
burda akdenizde
ağlıyor kocaman bir kız
oysa ağlanacak nesi var bunun
şiir gibi
uçuşuyor işte
bulutlara
bulutlara doğru
kremtluin
sen kekremsi gülücük gibi
kaldın aklımda
aklımsa girdaplarda
kulaç atıyor bir yandan
çaresiz.
kremtluin
ölüler
dönecek bir gün
ölüler
ellerinde çiçekler
ve bir çan ile
can ile
şu yaslı ova dolacak
çingene melodiler
çingene renkler ile
şu koskoca ovanın
iki yakasında
dağ yalnızıyız
ikimizde
elbet bozulacak bir gün
bu düzen
ölülerin çan sesleri ile
kremtluin